ไม่ได้ดั่งใจเลย

จริงๆ อาทิตย์นี้วางแผนอะไรๆ ไว้หลายอย่าง แต่สุดท้ายก็ลงเอยด้วยการนอนตากแดด ในห้องอบๆ อยู่ที่บ้านนั่นแหละ แรกสุดก็คงเป็นเรื่องอยากไปว่ายน้ำมากๆ ตั้งแต่อาทิตย์ก่อน แต่ก็ติดไปเวียนเทียนกับเพื่อน จริงๆ มันก็ความผิดเราเองแหละ ที่ปล่อยตัวไหลไปกะเพื่อนไม่ได้ปฏิเสธ วันนั้นก็เลยลงเอยด้วยอาการเหนื่อยๆ ปวดหัว เบื่อๆ นิดหน่อย และไปหลับที่ห้องเพื่อน เพราะสาวๆ เค้าไปช้อปปิ้งเสื้อผ้ากระเป๋ารองเท้าตามร้านที่เราไม่เคยคิดจะเข้าไปดู ไม่ใช่อะไรหรอก มันแพงมาก ดูไปก็ไม่มีปัญญาซื้อ+ไม่ใช่แนวด้วย กระเป๋าก็หนักเพราะอุปกรณ์ว่ายน้ำ เดินเยอะด้วยเลยสลบไปวะ 2 ชม.ตื่นมาก็กลับบ้าน จบไป 1 วัน เมื่อวานว่าจะดูหนังก็ไม่ได้ดูเพราะสงสารเพื่อนที่ดูเหนื่อยๆ เบื่อๆ เพราะเราลากเพื่อนไปช้อปปิ้งได้รองเท้ามา 1 คู่ของ LYN ลด70% เหลือ 900 สวยมากกกกกก ตามความคิดเรานะ 555 ก็เป็นแนวตึก สานๆ ปิดหน้าเท้าสีเนื้อ อาจจะด้วยวันนี้เดินตากแดดทั้งวัน เพื่อนเลยเพลียๆ แล้วยังมาเดินช้อปปิ้งอีก ก็เลยดิ่งกลับบ้านกันเลย ก็พลาดโปรแกรมที่คิดไว้อีก 1 อย่าง วันนี้ก้ตั้งใจจะไปว่ายน้ำตอนเช้า แต่แม่ก็จะต้องออกจากบ้านให้ได้วันนี้เหมือนกัน เราเลยต้องอยู่เฝ้าเค้ามาฉีดปลวกตอน 11 โมง บ่ายๆ ก็ยังจะไป แต่ว่าไฟดับ ต๊อกเลยว่าแล้วสระเค้าไม่ใช้ไฟเหรอ ไปแล้วจะเสียเที่ยวไหม อืมมมมมมมมมมมมม ก็เลยนอนอบอยู่ที่ห้องนะแหละ แต่พักนี้เวลานอนแล้วเหมือนคนตายเลย ลุกไม่ไหวจริงๆ คงหมดแรงไปกับ 2 อาทิตย์ที่ผ่านมาเนี้ยแหละ
 
อืม วันนี้มีเรื่องให้แปลกใจนิดหน่อย มีชายหนุ่มโทรมาหา หนุ่มที่เราไม่คิดว่าเค้าจะยังจำเราได้อยู่ แต่เราก็ไม่ได้รับสายหรอกนะ ไม่รู้ซิ จริงๆ ก็ชั่งใจอยู่ว่าจะรับดีไหม เพราะเราก็ยังอยากให้เหลือความเป็นเพื่อนไว้อย่างน้อยเราก็เคยสนิทกัน แต่หลายๆ อย่างก็บอกว่ามันคงยาก จากสิ่งต่างๆ ที่แสดงออกมา ต้องบอกก่อนว่าเราไม่ได้ทะเลาะกันใหญ่โตแล้วไม่คุยกันหรอกนะ เพียงแค่ต่างคนต่างถอย อาจเพราะเราก็รู้กันอยู่แล้วมั้งว่าเราเหมือนกากบาทลากมาตัดกันแล้วก็แยกกันไป ยากที่จะมาบรรจบกัน ด้วยวิถีชีวิต แนวความคิด ค่านิยม สังคม ทุกๆ อย่างมันดูแตกต่างกันไปหมด น่าแปลกเสียอีกที่ช่วงเวลาหนึ่งเราเคยสนิทกัน ทั้งที่ว่ากันจริงๆ ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกว่าฉันไม่รู้จักตัวตนหรือสังคมของเค้าเลย ชีวิตส่วนตัวเค้าทุกอย่างดูเป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันไม่จำเป็นต้องรู้อะไรๆ เลย แค่รู้ในสิ่งที่เค้าอยากให้รู้ก็พอ สิ่งที่เหลือสำหรับเราตอนนี้ก็คงเป็นแค่ "เพื่อนเก่า" ที่ปีนึงอาจจะคิดถึงกันซักครั้งหนึ่ง อีกซัก 1-2 ปี คงเหลือแค่ "คนรู้จัก" และกลายเป็น "คนเคยรู้จัก" ไปในที่สุด
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s