เมื่อเรามาเจอกัน

ด้วยคความรักที่เพื่อนมีต่อเราทั้งคู่ ทำให้เพื่อนจัดงานรวมญาติใจอกันซะทีหลังจากต่างคนต่างอยู่มาเกือบ 2 เดือน การกลับมาพบกันครั้งนี้ ยังมีอาการตึงๆ อยู่ เพื่อนหลบหน้าหลบตา พูดจากระแทกให้รำคาญอยู่บ้าง แต่ก็คุยกัน พอให้รู้ว่า เออ กูคุยกะมึงก็ได้ หลังจากหยั่งเชิงอยู่ซักระยะ กูก็คิดว่า…แดกสุกี้ของกูดีกว่า แต่เจอกันก็ดีได้รู้ว่า ช่วงเวลาที่ผ่านมาต่างฝ่ายต่างก็เจอภาวะตึงเครียดในชีวิต หน้าที่การงานพอสมควร ก็เลยเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ไม่ค่อยสนใจจะติดต่อกันเท่าไหร่ (รึเปล่า) แต่จริงๆ กูพยายามหลายทีแล้ว จนคิดว่าเอ๊ะ แม่งเป็นเพื่อนหรือเป็นชู้กูวะ หรือกูเอาขี้หมาปาบ้านมันรึไง ถึงโกรธกูขนาดนี้ แล้วก็จบลงตรงแยกย้ายกันกลับบ้าน และเพื่อนก็โทรมาหาว่ากูไม่พยายามคุยกะมัน เฮ้ย ดูนิดนึงดิ ว่ามันมีอารมณ์ร่วมกะกูไหม แค่เจอกันแล้วมันไม่ตะโกนใส่หน้ากูก็ดีแค่ไหนแล้ว แค่เวลา 2-3 เดือนก็มีเรื่องให้ตกใจเยอะเหมือนกัน ต้องเรียกว่าเป็นช่วงเวลาแห่งความซวยของมัน นับแต่ต้นปีมา (พอดีกูผ่านมาแล้ว ช่วงเวลาเฮงซวยแบบนั้น) ชีวิตคนมันก็ต้องมีซักครั้งแหละที่เจอเรื่องหนักๆ พร้อมๆ กันแบบนี้ ช่วงเวลาที่คิดว่ากูจะทำยังไงกะชีวิตดี หันไปหันมาก็ไม่เห็นใครที่จะช่วยได้ หรือแว๊บนึงที่คิดว่าถ้ากูตายจะง่ายกว่าไหม แต่มันก็จะผ่านไป และเมื่อมองกลับมาเราก็จะภูมิใจว่า เราผ่านมันมาได้อย่างกล้าหาญจริงๆ
 
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s