ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน

พักนี้ไม่ค่อยเขียนเรื่องราว เหตุการณ์บ้านเมืองเท่าไหร่ เพราะเบื่อกับสถานการณ์บ้านเมืองขณะนี้เหลือคณา เรื่องมันต่อเนื่องยาวนานจนเราเองจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเริ่มขึ้นเมื่อไหร่ อย่างไร ด้วยเหตุผลใด แต่เหตุการณ์ที่เริ่มขยายตัวจนส่งผลกระทบต่อการใช้ชีวิตประจำวันของผู้คนในเมืองหลวง เริ่มต้นขึ้นเมื่อมาตรการดาวกระจาย ชุมนุมประท้วงเป็นกลุ่มย่อยทั่วประเทศไม่ได้ผล จึงต้องขยับระดับการชุมนุมให้ผู้คนเดือดร้อนมากขึ้น เพื่อเพิ่มแรงกดดันให้กับรัฐบาล และเรียกร้องให้ได้รับความสนใจจากทั้งในและต่างประเทศเพิ่มขึ้น โดยทำการปิดถนน และปิดบริเวณศูนย์กลางการค้าและศูนย์กลางธุรกิจของประเทศที่บริเวณสี่แยกราชประสงค์ และแยกศาลาแดง กรุงเทพมีสภาพเหมือนยุค 2499 ใครจะตั้งด่านตรวจค้น รีดไถ กักขัง ยึดทรัพย์ ก็ทำได้ถ้ามีพวกเยอะกว่ามีการลอบยิง ลอบวางระเบิดเกือบจะรายวัน ตำรวจทหารเหมือนหุ่นไล่กา เป็นหมากให้กับเกมการเมือง มีหน้าที่ปกป้อง แต่ไม่มีอาวุธ หรือไม่มีอำนาจที่จะใช้อาวุธ และยังมีเหตุการณ์ที่ถูกผู้ชุมุนมยึดอาวุธและจับเป็นตัวประกันด้วย เป็นชุดปฏิบัติการที่น่าอายที่สุดในประวัติศาสตร์โลกเลยมั้ง
การชุมนุมเริ่มเมื่อไหร่จำไม่ได้ น่าจะประมาณเดือนมีนา ผ่านเหตุการณ์นองเลือดตอนสงกรานต์ จนเข้ากลางเดือนพฤษภาคม แต่ก็ยังไม่มีวี่แววจะจบลง การชุมนุมครั้งนี้เกิดขึ้นจากหลายๆ กลุ่มมารวมตัวกัน คือ คนรักทักษิณ คนเกลียดรัฐบาล คนเรียกร้องประชาธิปไตย คนที่ต้องการล้มสถาบัน มันมั่วกันสิ้นดี ทุกกลุ่มมีจุดหมายต่างกัน แต่มาเจอกันตรงทางร่วมหากผ่านจุดนี้ไปได้ จึงค่อยแยกย้ายเดินไปหาเป้าหมายของแต่ละคน ทุกกลุ่มมีกำลังคนและกำลังอาวุธของตนเอง เมื่อเกิดเหตุการณ์รุนแรงจึงยากจะหาผู้กระทำผิด เมื่อคืนวานเสธแดงคนดัง ฝ่ายผู้ชุมนุม ผู้ไม่เคยกลัวใคร และมีการ์ดคุ้มครองอย่างดี ถูกลอบยิงที่ท้ายทอยขณะให้สัมภาษณ์สื่อต่างประเทศอยู่ ตอนนี้เป็นตายเท่ากัน ยังไม่รู้ว่าฝ่ายไหนยิง เพราะแม้จะเดินมาด้วยกัน แต่ก็ยังมีเหยียบขากันบ้าง ช่วงหลังเสธแดงกับกลุ่มแกนนำนปช.มีความเห็นไม่ค่อยจะลงรอยกัน เห็นชัดๆ ก็ตั้งแต่ครั้งเมื่อแกนนำ ตกลงเปิดทางเข้าออกฉุกเฉินให้ร.พ.จุฬา แต่เสธแดงก็แสดงตัวชัดเจนสั่งผู้ชุมนุมห้ามรื้อถอนเปิดทาง และก็มีปัญหากันเรื่อยมา
ตอนนี้ผู้คนในเมืองใช้ชีวิตกันแบบต้องคอยเช็คข่าววันต่อวัน เช่นวันนี้รถไฟฟ้าจะเปิดกี่สถานี จะเปิดถึงกี่โมง ปิดถนนที่ไหนบ้าง รถเมลล์จะวิ่งไหม แล้ววิ่งไปทางไหน ห้างไหนปิด ห้างไหนเปิด เปิดปิดกันกี่โมง วันนี้เราจะทำกันจนถึงเลิกไหม หรือว่าแค่ครึ่ง หรือแค่ค่อนวัน ลูกเต้า เพื่อนฝูงอยู่ที่ไหน จะไปไหน ถึงบ้านรึยัง ปลอดภัยรึเปล่า อยู่กลางเมืองหลวงของประเทศ ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นเมืองพุทธ เมืองแห่งรอยยิ้ม แต่ใช้ชีวิตเหมือนอยู่กลางสงคราม ยิ่งเป็นสงครามกับคนในชาติ ที่ก่อขึ้นโดยคนในชาติด้วยแล้ว มันก็ยิ่งน่าเศร้า…..
 
ยามศึกเรารบ ยามสงบเรากัดกัน ถ้าเราต้องมัวแต่มาซ่อมแซมความเสียหายที่เกิดจากการทะเลาะกันของคนในชาติ แล้วเมื่อใดเล่าชาติไทยจึงจะพัฒนาเสียที
ข้อความนี้ถูกเขียนใน News and politics คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s